M. Ali KAYA
Soru: Hz. Ali (ra) peygamberimiz (sav) huzurunda iken Cebrail’in (as) Hz. Ali’ye (ra) “Sekine” namında bir sahifede yazılı “İsm-i Azam”dan altı ismi kucağına vermesi ve Hz. Ali’nin (ra) Cebrail’i (as) “Alaimu’s-Sema” şeklinde görmesi ve sesini işitmesi” (Lem’alar, 2005, 18. Lem’a, s.338) doğru mudur, akla ve dine uygun mudur?

Cevap:  Evet, bu anlatılan husus akla, ilme ve şeriate uygun olup aynen zikredildiği gibi vukuu kesindir. Ancak bu hususu anlamak için birkaç mukaddime ve ihzariye tarzında akla kapı açacak ve eksik bilgilerimizi tamamlayacak hususların bilinmesi lazımdır. Bu hususlar bilinirse mesele vuzuha kavuşur, akıl kabul eder, kalp tatmin olur ve itiraza mahal kalmaz.

Birincisi: Hz. Cebrail (as) ile muhatap olan ve çoğu zaman sahabelerinin yanında vahye muhatap olan peygamberimiz (sav) vahyi Cebrail’den (as) aldığını ve kendisine Cebrail meleğinin geldiğini her zaman söylerdi. Bilhassa Hz. Ali (ra) gibi en yakın sahabesi, yedi yaşından itibaren vahiy kâtibi ve en önemli talebesi olan birisinin Cebrail’i (as) görmek ve ondan bir şeyler öğrenmek istememesi elbette aklen ve mantıken düşünülemez. Nitekim Hz. Hamza (ra) peygamberimize Hz. Cebrail’i görmeyi çok arzu ettiğini ifade ile rica etmiş ve ona Kâbe’de gösterilmiş, dayanamayarak bîhuş olup yere düştüğü sahih bir surette rivayet edilmiştir. (Mektubat, 2004, s.270; Kadı Iyaz, Şifa-i Şerif, 1:362) Mis satanın yanında mis kokusu, is odasında is kokusu kapmamak mümkün olmadığı gibi, daima peygamberimizin (sav) yanında kalanların da onun feyzinden istifade etmemesi düşünülemez.

 

Zafer KARLI

Bediüzzaman Hazretlerinin Evrad Hayatı :
Bediüzzaman Hazretlerinin telif etmiş olduğu  Risale-i Nur Külliyatı gerek bu asrın, gerekse önümüzdeki asrın beşeriyetini fikir karanlıklarından kurtarıp tenvir ve irşad edecektir. (1) İman ve Kur'an hizmetinde böyle büyük bir çığır açan, Bediüzzaman Hazretleri, evrâd u ezkâr mevzuunda hiç mi hiç kusur etmemiş, en ağır meşguliyetlerinde dahi evradını okumuştur. Mehmed Feyzi Efendi Üstadın evraddaki hassasiyetini şöyle ifade etmiştir : "Gecelerde sabaha kadar calib-i dikkat bir hal-i haşiane ile ubudiyette bulunurlar. Yaz ve kış bu adetleri tahalluf etmez (geri kalmaz) . Teheccüd ve münacaat ve evradlarını asla terk etmezler. Hatta bir Ramazan'da pek şiddetli hastalıkta altı gün bir şey yemeden savm-ı visal (iki gün üst üste iftar etmeden oruç tutmak) içinde ubudiyetteki mücahedelerini terk etmediler. Komşuları her zaman derler ki: "Biz sizin üstadınızın sekiz sene yaz ve kış geceleri, aynı vakitlerde, sabaha kadar hazin ve muhrik sadasıyla münacat  seslerini dinler ve böyle fasılasız devamlı mücahedesine hayretler içinde kalırdık." (2)

Bâkî ÇİMİÇ
www.feyzinur.tr.gg  
Risâle-i Nûrlarda çok fazla kavram var. Her bir kavram için ayrı ayrı çalışmak ve tefekkür etmek icap ediyor. Bu kavramlardan “Sikke, Hâtem, Turra” üzerinde durmak istedik. Çünkü bu üç kavram Risâle-i Nûrlarda çokça yer alıyor. Ayrıca bu kavramlar bir birine yakın manalar taşıyor. Fakat farkları var. Bu üç kavram incelendiğinde farkları dâhâ müşahhas misallerle anlaşılıyor. Öncelikle bu kavramlara kısa lügat mânâları ile başlayalım ve sonra Risâle-i Nûrlarda geçtiği cümle ve paragraflar ile devam edelim inşâallah.

Sikke: Damga; nereye ve kime âit olduğunun bilinmesi için konulan mühür. Sahibini gösteren damgadır. Hâtem: Mühür ve tescil. En son vurulan mühürdür. Nüfus cüzdanlarına nüfus müdürlüğü tarafından vurulan mühür olarak düşünürsek, o mühürle birlikte cüzdan son hâtem ile mühürlenmiş ve kullanıma girmiştir. Turra: Mühür, padişah damgası, padişah imzası. Turra, daha hususi ancak umuma bakan bir mühür olmalıdır. Padişahların mührünü herkes kullanamaz. Her yerde geçerli ve şümullüdür.
 
Şimdi de Risâle-i Nûrlardan bu kavramlarla ilgili yerler üzerine tefekkürlerimizi ve düşüncelerimizi paylaşalım: