M. Ali KAYA

Said Nursi, 20. asrın yetiştirdiği en büyük dâhî… 1878 yılında Bitlis’in Hizan Kazasının İsparit nahiyesine bağlı Nurs köyünde doğmuş bir Anadolu çocuğu… Henüz on beş yaşında 90 (Doksan) kitabı ezberlemiş, müthiş bir zekâ… Yaşadığı dönemin bütün ulemâsına meydan okumuş ve girdiği münazaralarda üstünlüğünü ulemaya kabul ettirmiş mükemmel bir liyakat ve ilmî üstünlük… Daha henüz ömrünün baharında “Hamidiye Alayları” komutanı Mustafa Paşa’ya “Ya zulmü bırakırsın veya seni öldürürüm!” deme cesaretini gösteren mükemmel bir şecaat…

Gelecekte fakir ve ezilmiş doğu halkının ülke düşmanları tarafından bölücülüğe alet edilmesini önlemek amacı ile “Doğuda bir Üniversite açtırmak” ve burada Din ve Fen ilimlerinin beraber okunmasını, Arapça, Türkçe ve Kürtçe, üç dilde eğitim verilmesini, doğunun cehalet ve fakirlikten kurtulmasını sağlamak amacı ile 1908 yılında Osmanlı’nın payitahtı olan İstanbul’a gelmiş… Dikkatleri doğuya çekerek bu üniversitenin mutlaka açılmasını temin için Şekerci İş Hanında kaldığı odasının kapısına “Burada her suale cevap verilir” levhasını asarak bunu ispat etmiş çok üstün bir ilmî kifayet…

Bütün ulemanın “Şeriata muhaliftir” diye karşı çıktığı “Hürriyet ve Meşrutiyete” verdiği büyük destek ile İttihatçıların, ulemanın, devlet ricalinin ve halkın dikkatini çekmiş müthiş bir teveccüh…

“Meşrutiyet şeriattır” diye bütün ulemaya meydan okuması, 31 Mart olayında üstlendiği yatıştırıcı rolü, dini siyasete âlet etmemek için gösterdiği çabası, din ve fen ayırımına meydan vermeyen ilmî dirayeti, “Osmanlı Avrupa’ya, Avrupa Osmanlıya hamiledir; günü gelince doğuracaktır” “Komünizm yıkılacak ve Rusya parçalanacak” diye istikbale ait gösterdiği mükemmel ve müthiş ileri görüşlülük ile “Bediüzzaman” unvanına bihakkın kazandığı liyakat…

**

Baki ÇİMİÇ

Sünnet-i Seniyye Risalesi olan On Birinci Lem'a'yı son okuduğumda çok ince sırları taşıdığını hissettim. Bu tevafukları, Üstadımızı vazife ve mahiyetini ve Risale-i Nurların anlaşılmasına baktığı yönleri paylaşmak istedim. Yüce Allah buyuruyor: “De ki: Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin." (Âl-i İmrân Sûresi, 3:31) âyet-i azîmesi, ittibâ-ı sünnet ne kadar mühim ve lâzım olduğunu pek kat'î bir surette ilân ediyor. Evet, şu âyet-i kerime, kıyâsât-ı mantıkıye içinde, kıyas-ı istisnâî kısmının en kuvvetli ve kat'î bir kıyasıdır. Şöyle ki: Nasıl mantıkça kıyas-ı istisnâî misali olarak deniliyor: "Eğer güneş çıksa gündüz olacak." Müsbet netice için denilir: "Güneş çıktı. Öyleyse netice veriyor ki, şimdi gündüzdür." Menfi netice için deniliyor: "Gündüz yok. Öyleyse netice veriyor ki, güneş çıkmamış." Mantıkça, bu müspet ve menfi iki netice kat'îdirler. Aynen böyle de, şu âyet-i kerime der ki: Eğer Allah'a muhabbetiniz varsa, Habibullaha ittibâ edilecek. İttibâ edilmezse, netice veriyor ki, Allah'a muhabbetiniz yoktur. Muhabbetullah varsa, netice verir ki, Habibullahın Sünnet-i Seniyyesine ittibâı intaç eder.

 

M. Ali KAYA

“Kavl-i Leyyin”, yumuşak ve tatlı şekilde konuşmak anlamına gelmektedir. Peygamberimizin (asv) konuşma metodu ve peygamberlerin tebliğ usulünü ifade eden bir terimdir. Yüce Allah Hz. Musa (as) ve Harun’a (as) Firavun’un yanına gittikleri zaman nasıl konuşmalarını gerektiğini ders verirken şöyle buyurur: “Firavuna gidin. Çünkü o azmış ve yoldan çıkmıştır. Ona ‘kavl-i leyyin” ile konuşun ve yumuşak söz söyleyin ta ki öğüt alsın ve korksun.” (Taha, 20:43-44)

Leyyin, huşunet ve sertliğin zıddıdır. Peygamberimizin (asv) tebliğ metotlarının başında “kavl-i leyin” gelmektedir. Nitekim yüce Allah peygamberimize (asv) “Allah’ın rahmeti ile ey resulüm sen onlara yumuşak davrandın. Şayet kaba ve katı yürekli olmuş olsaydın onlar senin etrafından dağılırlardı. Sen yine onları affet. Onlar için Allah’tan af dile. İş konusunda onlarla istişare et. Bir de karar verdiğin zaman artık Allah’a güvenerek kararlı şekilde hareket et. Şüphesiz Allah kendisine güvenenleri sever” buyurur. (Âl-i İmran, 3:159) Bu ayet Uhut savaşında peygamberimizin (asv) sözünü dinlemeyerek yerlerini terk eden okçuları affetmesi üzerine nazil olmuştur.