M. Ali KAYA
Bediüzzaman ömrünü “İman ve Kur’âna” hizmete adamış bir büyük müceddid ve müçtehittir. Hayatını “İmana Hizmete” adamıştır. Kalbini ve gönlünü Allah’a açmıştır. O kalbe başka bir şeyin girmesine fırsat vermediği için Allah kelamı olan Kur’ân-ı Kerimi asrın idrakine sunmak için ilhama mazhar olmuştur. Tecdidin gereği sünneti ihya etmek olduğundan fesadın en büyüğünün yaşandığı bu zamanda “Sünneti ihya” mesleğini takip etmiştir.  Ebedi bir davanın temsilcisi olan Bediüzzaman’ın diğer İslam bilginlerinden farklı özellikleri olmalıdır. Bediüzzaman’ın “İman ve Kur’ân” davasına liyakatini gösteren üstün özellikleri vardır. Bunlardan tespit edebildiğimiz bir kısım siyreti şöyledir:

1. Kendisine yalnız Kur’an-ı Kerimi rehber edinmesi: Bediüzzaman Kur’andan başka merci tanımamıştır. Bütün meselesini Kur’andan çıkarmış ve Kur’ân-ı Kerime dayandırmıştır.

2. İstiğnâsı: Bediüzzaman hiç kimseden yardım almaz, hiç kimseye minnet etmezdi. Yalnız Allah’a dayanır ve Allah’a güvenirdi. Ehl-i Beytten olduğu için kendisine sadaka ve zekât almak caiz değildi. Bu nedenle sadaka ve zekât kabul etmez, talebelerinin de almasına razı olmazdı. Hatta istiğnanın zirvesinde olduğu için “dinin ve ilmin izzetini korumak amacı ile” karşılıksız hediye dahi kabul etmezdi.

3. Hiçbir âlime soru sormaması ve sorulan bütün suallere cevap vermesi: Bediüzzaman’ın bu özelliği ulemaya olan saygısından ve ilimlerine olan güveninden kaynaklanmaktaydı. “Benin ulemanın ilmine güvenim vardır, ancak benim ilmimden şüphesi olan varsa sorsun cevap vereyim” derdi. Hiçbir âlimi mahçup etmek istemezdi. Sorulan bütün sorulara cevap vermesi ise onun ilhama ve kuvve-i kutsiyeye sahip olduğuna delildir. Zira “Bana sorunuz. Her suale cevap verilir” diyen Hz. Ali’nin soyundan geldiğinin ve manevi bir evladı olduğunun bir delili de budur.
 

M. Ali KAYA
Soru: Hz. Ali (ra) peygamberimiz (sav) huzurunda iken Cebrail’in (as) Hz. Ali’ye (ra) “Sekine” namında bir sahifede yazılı “İsm-i Azam”dan altı ismi kucağına vermesi ve Hz. Ali’nin (ra) Cebrail’i (as) “Alaimu’s-Sema” şeklinde görmesi ve sesini işitmesi” (Lem’alar, 2005, 18. Lem’a, s.338) doğru mudur, akla ve dine uygun mudur?

Cevap:  Evet, bu anlatılan husus akla, ilme ve şeriate uygun olup aynen zikredildiği gibi vukuu kesindir. Ancak bu hususu anlamak için birkaç mukaddime ve ihzariye tarzında akla kapı açacak ve eksik bilgilerimizi tamamlayacak hususların bilinmesi lazımdır. Bu hususlar bilinirse mesele vuzuha kavuşur, akıl kabul eder, kalp tatmin olur ve itiraza mahal kalmaz.

Birincisi: Hz. Cebrail (as) ile muhatap olan ve çoğu zaman sahabelerinin yanında vahye muhatap olan peygamberimiz (sav) vahyi Cebrail’den (as) aldığını ve kendisine Cebrail meleğinin geldiğini her zaman söylerdi. Bilhassa Hz. Ali (ra) gibi en yakın sahabesi, yedi yaşından itibaren vahiy kâtibi ve en önemli talebesi olan birisinin Cebrail’i (as) görmek ve ondan bir şeyler öğrenmek istememesi elbette aklen ve mantıken düşünülemez. Nitekim Hz. Hamza (ra) peygamberimize Hz. Cebrail’i görmeyi çok arzu ettiğini ifade ile rica etmiş ve ona Kâbe’de gösterilmiş, dayanamayarak bîhuş olup yere düştüğü sahih bir surette rivayet edilmiştir. (Mektubat, 2004, s.270; Kadı Iyaz, Şifa-i Şerif, 1:362) Mis satanın yanında mis kokusu, is odasında is kokusu kapmamak mümkün olmadığı gibi, daima peygamberimizin (sav) yanında kalanların da onun feyzinden istifade etmemesi düşünülemez.

 

Zafer KARLI

Bediüzzaman Hazretlerinin Evrad Hayatı :
Bediüzzaman Hazretlerinin telif etmiş olduğu  Risale-i Nur Külliyatı gerek bu asrın, gerekse önümüzdeki asrın beşeriyetini fikir karanlıklarından kurtarıp tenvir ve irşad edecektir. (1) İman ve Kur'an hizmetinde böyle büyük bir çığır açan, Bediüzzaman Hazretleri, evrâd u ezkâr mevzuunda hiç mi hiç kusur etmemiş, en ağır meşguliyetlerinde dahi evradını okumuştur. Mehmed Feyzi Efendi Üstadın evraddaki hassasiyetini şöyle ifade etmiştir : "Gecelerde sabaha kadar calib-i dikkat bir hal-i haşiane ile ubudiyette bulunurlar. Yaz ve kış bu adetleri tahalluf etmez (geri kalmaz) . Teheccüd ve münacaat ve evradlarını asla terk etmezler. Hatta bir Ramazan'da pek şiddetli hastalıkta altı gün bir şey yemeden savm-ı visal (iki gün üst üste iftar etmeden oruç tutmak) içinde ubudiyetteki mücahedelerini terk etmediler. Komşuları her zaman derler ki: "Biz sizin üstadınızın sekiz sene yaz ve kış geceleri, aynı vakitlerde, sabaha kadar hazin ve muhrik sadasıyla münacat  seslerini dinler ve böyle fasılasız devamlı mücahedesine hayretler içinde kalırdık." (2)