BİR DAMLA ZEHİR AZ, FAKAT ÇOK SÜTÜ BOZMAYA YETİYOR!
Durmuş GÖKTEKİN
Bazı insanların az düşünmeleri sebebiyle diğerine yem olması acı ve ıstırap verici oluyor. Her gün gazete sayfalarında sütun sütun yer alan aile dramları, tecavüzler, şiddet olayları bir kısım insanların yüreğini yakıyor. Ayrıca televizyonlarda yapılan programlarda, insanları gözyaşına boğan öyle olaylar seyrediyoruz ki insan acısını iliklerinde hissediyor. Sevgili okuyucularım, bunlar yaranın görünen kısmı. Görünmeyen kısmı ortaya bir çıksa şaşar kalırsınız. Onlar sargıya alınmış, tedavisi zamana terk edilmiş. Hani kol kırılır yen içinde kalır hesabı var ya işte öyle bir şey. Pek çok insan kırılan kolunu yen içinde saklıyor. Acısını panzehir diye içine akıtıyor. Sahnede gördüklerimiz acısına dayanamayıp feryatlarını açığa vuranlardır.
Bu asrın imkanları insanlara hayat kolaylığı sağlamıştır. Ama mutlu edememiştir. Hayat standardı yükselen insanlık, takdir ve şükürsüzlükten uzak kalınca, imkanların sarhoşluğu başını döndürmüştür. Başı dönen pek çok insan gayri insani ilişkilerle gayri meşru işlerin acısını feryatlarıyla duyurmaya başlamıştır. Mutluluk meşruluktadır, şükürdedir, takdirdedir, sevgidedir. Hak hukuk tanımadan, sürüye girmiş kurtlar gibi davranmanın sonu acı ve gözyaşıdır.
Her istediği yerine getirilen, imkansızlık nedir bilmeyen nesillerin yetiştirildiği zamanımızda, çocukların bedensel yönden eğitilmesi ön plana alınmıştır. Yani çocuğumuz büyüdüğünde iyi bir tahsil yapsın. Güzel bir iş bulsun, zengin olsun, evi arabası bulunsun istiyoruz. Olsun…bunlar iyi ve güzel şeyler. Bunlara kimse itiraz etmiyor. İnsan olarak en güzel şekilde yaşamak herkesin hakkıdır. Ammaaa…! İnsan yalnız bedensel yönden güçlendirilince ruhsal yönden eksik kalıyor. İnsan hayvan değil ki karnını doyurunca şöyle bir köşede yatıp geviş getirsin. Aklı olduğu için boş durmayacaktır. Ruhsal yönden eğitilip beslenmeyince yaratılış gayesini unutuyor. Allah’tan, peygamberden, dinden, imandan, ahlaktan, şükür ve kanaatten gıdalanmamış insanda daha çok hayvani sıfatlar gelişmektedir. Hayvani sıfatlarla insani sıfatlar bir arada bulunamayacaklarına göre sonuç bellidir.
Karnı tok sırtı pek, 18 yaşında bir genç kız kalkıyor, 3 çocuk sahibi 29 yıllık evli bir adamla kaçıyor. Adamın karısı çılgına dönüyor. Adam, üç çocuk annesi karısının karşısında, yeni getirdiği genç kızla yaşadığı özel hayatla ona işkence çektiriyor. Kadın çocuklarıyla perişan oluyor. Bir müddet sonra adama kaçan genç kadın bir başkasıyla ilişkide bulunuyor. Önceki adam kaçırdığı kadınla ilişkide bulunan adamı vuruyor. Ölen toprağa, sağ kalan hapse giriyor. Kadın serbest kalıyor. Yuvası dağılan üç çocuk annesi kadın çaresizlik içinde ortada kalıyor. 72 yaşında bir erkeğe sığınmak üzere onunla nikahlanıyor. Adam kısa zaman sonra ölüyor. Çocuklar başı boş kalınca anne sahip çıkamıyor. Kız kaçıp gidiyor biriyle evleniyor. Oğlan uyuşturucuya alışıp sokağa düşüyor. Kadın kanadı yolunmuş bir serçe kuşu gibi televizyon stüdyosunda çırpınıp duruyor.
Kaynanası diyor ki: “Kızım, gel gitme, otur yanımda beraber olalım. Acılarımızı ve tatlılarımızı beraber paylaşalım.” Kadın: “Ben kaynanamı dinlemedim. Şimdi çok pişmanım” diyor.
Bugün anne-baba ve büyükler dinlenmiyor. Herkes her şeyin iyisini ben bilirim deyip burnunun doğrultusuna yürüyor. Evlerde ailecek oturup sohbet etmek yok. Bedensel olarak evde bir araya gelen aile ruhsal olarak ayrı yerde bulunuyor. Çünkü herkes televizyona kilitlenip, kendi hayal âleminde yaşıyor .
Bu milleti manevi değerlerinden uzak tutmak suretiyle insanlığından mahrum edenleri Allah’a havale ediyorum. Buyurun yetiştirdiklerinizle iftihar edebilirsiniz!
Eee… canım bunlar mevzii hadiselerdir diyerek dudak büküp geçenlere biz de deriz ki: Bir damla zehir az, fakat çok sütü bozmaya yetiyor.
Yazarlar 
Bu Yazinin yorumlarina abone olun (RSS)