Durmuş GÖKTEKİN
 İnsan şu dünya üzerinde bütün yaratılmışla alakadardır. Her şeyle bir nevi alışverişi vardır. Kendisiyle alakalı bütün varlıkla, sözlü veya manen görüşmeye, konuşmaya, komşuluk etmeye yaratılış bakımından mecburdur. İşte bu durumda olan insanın sağ-sol-ön-arka-alt-üst olmak üzere altı tarafı vardır. Biz de bu altı tarafa iki değişik gözlükle bakarak, müştereken kullandığımız anahtar sözcüğe ulaşmaya çalışalım. Zikredilen iki gözlüğün biri felsefe diğeri iman gözlüğü olsun. Gözümüze taktığımız gözlükle anılan taraflarda bulunan varlıkları ve onların ahvalini görmeye çalışalım:

 a) Sağ taraf: Bu taraf mazidir, geçmiş zamandır. Felsefe gözlüğü ile bu tarafa baktığımızda, mazinin, geçmiş zamanın kıyameti kopmuş, tarumar olmuş, altı üstüne gelmiş, karanlıklı, korkunç büyük bir mezarlık durumunda  görünecektir. Bu görüntüye bakan insan büyük bir dehşet, vahşet ve karamsarlık içinde kalır. Fakat iman gözlüğü ile bakıldığında oraların her ne kadar altı üstüne çevrilmiş görülse de herhangi bir can kaybı yoktur. Çünkü orada bulunanların daha güzel, nurlu bir âleme alınmış oldukları anlaşılıyor. Şöyle ki: O kabirler, çukurlar nurlu bir âleme girmek için kazılmış yer altı tünelleri olarak kabul edilebilir. İmanın insana verdiği sevinç ve huzur insanı tatmin noktasına getirir ve binlerce “Elhamdülillah” dedirtir.

 b) Sol taraf: Bu taraf gelecek zamandır. Buraya felsefe gözlüğü ile bakıldığında; insanların çürüyeceği, yılan, çıyan ve akreplere yem olup imha olacağı, karanlıklı, korkunç, kocaman bir kabir şeklinde görülecektir. Fakat iman gözlüğü ile bakılsa, Rahman ve Rahim olan (Merhamet eden, koruyan, esirgeyen ve acıyan) Allah’ın verdiği çeşit çeşit nimetler sofrası şeklinde görünecektir. Ve yine binlerce “Elhamdülillah” dedirtecektir. 

 c) Üst taraf: Yani, sema, gökyüzü. Bu tarafa felsefe ile bakan bir insan, şu sonsuz boşlukta, milyarlarca yıldız ve gezegenlerin at gibi koştuklarını veya askerin manevra yaptığı yer şeklinde görecek, çok süratli ve değişik hareketlerinden büyük bir dehşete, ve korkuya maruz kalacaktır. Fakat imanlı bir insan baktığında o garip ve acayip görünen manevranın bir kumandan emri ile ve onun nezareti altında yapıldığını görecek, gökyüzü alemini güzelleştiren güneşin, ayın ve yıldızların ışık veren birer kandiller olduklarını anlayacak, korku ve dehşet değil onlara yakınlık ve muhabbet duyacaktır. Semadaki nimetleri tasvir eden iman nimetlerine elbette binlerce  “Elhamdülillah”  diyecektir. 

 d) Alt taraf: Yani üzerinde yaşadığımız dünya. Felsefe gözlüğü ile bakan insan, şu küreyi arzı başıboş, yularsız güneşin etrafında başıboş gezen bir hayvan veya dümeni bozulmuş bir gemi gibi görüp, dehşete ve telaşa düşer. Fakat iman gözlüğü ile bakan, dünyanın Allah’ın bir gemisi olduğunu ve O’nun kumandası altında bütün yiyecek, içecek ve giyeceklerle beraber insanı güneşin etrafında gezdirdiğini görür, anlar. İmanından meydana gelen bu büyük nimete büyük bir “Elhamdülillah” çeker. 

 e) Ön taraf: Felsefeci bir adam bu tarafa baktığında görür ki: Bütün canlılar, insan ve hayvan grup grup hızla o tarafa gidip kayboluyorlar. Yani yokluğa, yok olmaya gidiyorlar. Kendisini de o yolun yolcusu olarak bilir, üzüntüsünden çıldıracak bir hale gelir. Fakat iman gözlüğü ile bakan bir mümin, insanların o tarafa gidişlerini,  yokluk âlemine değil, köyden şehre, bir yayladan diğer yaylaya göç edenler veya seyahat edenler olarak görür. Şu fani âlemden baki bir âleme, hizmet yerinden ücret yerine, zahmet yerinden rahmet memleketine sevkiyat gibi görür. Yokluğa gitmek değil ücret almaya diyerek o tarafı memnuniyetle karşılar. Yol esnasında ölüm, kabir gibi görünen meşakkatler netice itibariyle mutluluklardır.  Çünkü nurlu âleme giden yol kabirden geçer. En büyük mutluluk acı ve felâketlerin sonundadır. Mesela Hz. Yusuf, Mısır sultanlığına kardeşlerinin kendisini kuyuya atmaları ve Zeliha’nın iftirası üzerine konulduğu hapis yolu ile nail olmuştur. Ana rahminden dünyaya gelişimizde çektiğimiz sıkıntı ve ezici zahmet sonunda dünya mutluluğuna erdik. 

 f) Arka taraf: Bu tarafa yani, geriden gelenlere felsefe gözlüğü ile bakanlar; “Bunlar nereden gelip nereye gidiyorlar ve ne için şu dünyaya gelmişler?” diye bir soruya cevap bulamadıklarından  hayret ve tereddüt azabı içinde bakarlar. Fakat iman gözlüğü ile bakan, insanların kainat sergisinde teşhir edilen Allah’ın kudret mucizelerini görmek ve incelemek için gönderilmiş olduklarını anlar. Bu insanlar, o mucizelerin kıymet ve azametini anlamaları nispetinde derece ve not alırlar. Sonra yine dönüp o Sultan-ı Ezelinin memleketine gideceklerini anlar ve bu anlayışı kendilerine iman nimeti olarak verene “Elhamdülillah” derler. Karanlıkları ortadan kaldıran iman nimetine hamdetmek de bir nimet olduğu için bir daha “Elhamdülillah” diyerek hamdettiklerimize defalarca “Elhamdülillah” ile aradığımız anahtar sözcüğe ulaşmış olduk. Bu sözcüğü son nefesimize kadar söylemeye devam edeceğiz.
 

Yorumlar (0)

Bu Yazinin yorumlarina abone olun (RSS)

Kullanici Adi

Email

Website

Baslik

Yorum

kucult | buyut

Email ile haberdar ol! (uye iseniz tabii..)

Yorum adabini Okudum

Yorum Ekle