|
Durmuş GÖKTEKİN
Yaşı ilerlemiş, hiç evlenmemiş, mütedeyyin, ailenin küçüklerinden bir insan. Ablası ve ağabeyleri var. Cumhuriyet dönemini müteakip, Batı Trakya’dan göçmen olarak gelmişler ve Gelibolu’nun civarında eski bir Rum köyüne yerleşmişler.
Ailesine ve çevresine yardımcı, yaşayışıyla dikkat çeken birisi. 2003 yılı kışında, çatısız olan evinin üstüne yağan kar’ı atmak için çıkmış. O işi yaparken bir anlık dalgınlıkla, kenardan ayağı kaymış, ikinci kattan bahçeye düşmüş. Omur kemikleri kırılmış, omurilikte hasar meydana gelmiş. O günden itibaren yatağa mahkûm olmuş. Uzun süren tedaviler sonucu, paralel bastonla yürümeye başlamış.
Bu görünmez kazada kendisiyle en çok ablasının 21 yaşındaki kızı (yeğeni) meşgul olmuş. Gerek hastanede gerekse evde yattığı süre zarfında, yeğeni ona çok temiz bakmış ve dikkatle hizmet etmiş. (Yeğenim olmasaydı, sebepler tahtında ben şimdiye kadar çoktan ölürdüm) diyor.
O arkadaşım ölmemiş ama; Allah, onu imtihana devam etmiş. Kendisine hizmet eden yeğeni beyin kanseri olmuş ve 27 yaşında vefat etmiş. Şimdi yapayalnız vaziyette kalmış. Ölen yeğeninin erkek kardeşi acil hallerde ilgileniyor ve yemeklerini getiriyormuş.
Paralel bastonuyla yürüyerek, tuvalet ve banyo işlerini yapıyormuş. Abdestini alıp namazını kılıyormuş. Sabırlı, her şeye rağmen neşesi yerinde. Kendine program yapmış. Sabah namazdan sonra zikir, biraz okumak ve arkasından fizik terapi uygulamalarıyla zamanını geçiriyormuş.
İmtihan bitmemiş! Bir gün televizyonda seyrettiği bir yoga hareketini yapmak istemiş. Sağ bacağını sol bacağının üzerine koymaya çalışmış. O esnada kulağına küt diye bir ses gelmiş. Meğerse sağ kalça kemiği kırılmış. Tekrar hastane, doktor, ameliyat derken, iyiye giden hali gerilemeye başlamış.
Hastalık taşıyan, ameliyat olan biraz iyileştiğini fark etti mi kendini unutuveriyor. Yapmayacaklarını yapıyor, yemeyeceklerini yiyor ve tekrar hasta oluyor. Ben de bel fıtığından ameliyatlıyım. Ağır şeyler kati surette kaldırmamam lazım. Kendimi sağlam zannedip, 18 litrelik ilaçlı su dolu pülverizatörü sırtıma aldım, bahçedeki ağaçları ilaçlamaya çalıştım. Gel gör ki daha sonra belim ciddi şekilde ağrıdı.
Evet, dünya imtihan yeri! Fakat başımıza gelen musibetlerin çoğu kendi tercihlerimizden oluyor.
Yukarıda bahsettiğim arkadaşımın her türlü hali ve hallerimiz Allah’a ayan! Ama biz, bilerek veya bilmeyerek yaptığımız hataları da Allah’a yüklüyor ve hata ediyoruz.
İmtihan karşısındaki tavrımız ebed yolculuğunda önemli bir duruştur. Bu duruşumuzda gelecek hayatımızın ipuçlarını bulurken, bazen de yolumuz, kemale giden yollara çıkıyor.
Ya Rab!.. Şafi isminle hastalarımıza şifa ver. Rahmet ve şefkatinle terbiye et, iyileştir. İmtihanlarımızı kolay eyle. Yüzümüzü her daim zatına çevir. Sana teslim olmanın ve tevekkül etmenin en güzelini sabırla bize ihsan et!
 |
Durmuş GÖKTEKİN 
Bu Yazinin yorumlarina abone olun (RSS)