|
Durmuş GÖKTEKİN
Dünyada insan sayısı kadar huy vardır. Mesele böyle olunca, insanların birbirleriyle anlaşıp kaynaşması ve birlikte yaşayabilme şartı; ortak noktalarda buluşmaya bağlıdır.
Hayat; iyilik, güzellik ve sevgi üzerine kurulmuştur. Öyle ise bu üç hususu oluşturacak bütün unsurlar hepimizin kullandığı vasıtalar olmalıdır. Farklı tercihler çatışma ve anlaşmazlık doğurur. Bunun da çözümünü insan yine kendi içinde bulacaktır. Hayat paylaşımdan ibaret. Paylaşımın ölçüsü haktır. Hakkın tahakkuku adaletle olur. İnsanlar hak ve adalete rıza gösterdiği nispette mutlu ve huzurlu yaşayabilirler. Aynı zamanda hak, Allah’ın bir diğer ismidir. Allah’a tabi olanlar arasında niza çıkmaz. Çıksa da yine Allah’ın ölçüleriyle halledilir.
22 yaşında, askerliğini yapmış bir genç; dini vazifelerini elinden geldiğince yerine getirmeye çalıştığını söyledikten sonra; çocukluğunda yaşadığı acıların etkisinden hala kurtulamadığını söylüyor ve bir çıkış yolu arıyor.
“Babam bana, kardeşlerime ve anneme karşı çok sertti. Bu benim içime kapanık bir kimse olmama yol açtı. İstediğim gibi okuyamadım, yine de bir mesleğim var. Babam şimdi eskisine göre çok değişti ama ben ona yakınlaşamıyorum. Bu kincilik midir? Babama nasıl yaklaşabilirim” diyor.
Efendim yukarıda da arz ettiğim gibi dünyada insan sayısı kadar huy vardır. Sert ve kırıcı hareketler sergileyen en yakınlarını bile kendisinden uzaklaştırabilir. O kişi hatasını bir zaman sonra anlasa da etkilerini ortadan kaldırmak kolay olmaz. İşte o zaman devreye inancımızdaki affetme hükmü girer. Çünkü Allah, hata edince af dilememizi emrediyor. Kul günah işlediğinde, tövbe edip Rabb’inden affını ister. İnsan da bir başkasına karşı hata ettiğinde ondan özür diler, o da onu affeder. Özür dilemek de, affetmek de erdemliliktir. Her ikisi de insanı yüceltir.
Kişinin dünyaya gelmesine sebep olan, yetişmesi için pek çok fedakarlıkta bulunan babasını affetmesi kadar onurlu bir hareket yoktur. İnsan 1000 kapılı saraya benzer. Muhakkak çok güzel odalara açılan kapılar vardır. Siz o kapıları açmaya devam edin. Açtığınız bir iki kapıdan geri dönmeyin. Beğenmediğiniz odaları kapatın, beğendiklerinizde dolaşmaya ve oturmaya devam edin.
Hiçbir ebeveyn evladının kötü olmasını istemez. Hiç kimse için istemediği iyi ve güzel şeyleri evladı için ister. Malda mülkte, makam ve mansıpta hep evladını tercih eder. Evladını kurtarma uğruna kendini ateşe atanları, suda boğulanları, bin kapıdan kovulanları unutmamalıyız.
Acıları yok etmek mümkün değil. Onlar da hayatımızın bir parçası. Onların sayesinde tatlıları anlıyoruz. Hayatımıza tat ve lezzet kazandıran acıları horlamayın. Sadece ölçülü olun yeter.
 |
Durmuş GÖKTEKİN 
Bu Yazinin yorumlarina abone olun (RSS)