M. Ali KAYA

Muhammed Bakır (ra) “İlmi dirilten kula Allah rahmet etsin” buyurmuştur. “İlmi dirilten nedir?” sualine de “Dini konularda müzakereler yapmaktır” şeklinde cevap vermiştir. İslam bilginleri “Dini konuların konuşulması, imanî meselelerin müzakere edilmesi kalplerin cilasıdır. Kalpler de demir gibi paslanır. Nitekim yüce Allah “günahlar onların kalpleri üzerinde pas tutmuştur” (Mutaffifîn, 83:14) buyurarak buna işaret etmiştir. Kalplerin cilası ise imani meselelerin müzakere edilmesidir” demişlerdir. İlmî meselelerin müzakere edilmesi nafile namaz ve oruçtan ve Allah yolunda savaştan hayırlıdır. Allah yolunda ilim öğrenmek ve Allah için bir hakikati öğretmek cihaddır ve savaştan daha önemlidir ve sevap bakımından daha üstündür. Zira hadiste “kıyamet günü âlimin mürekkebi ile şehitlerin kanı tartılır; alimin mürekkebi ağır gelir” buyrulmuştur.

İlim sahibi insanda aranması gereken en önemli özellik tevazu sahibi olmasıdır. Allah alime ilmi cahillere öğretmesi için söz almadan ona ilim vermemiştir. Nitekim yüce Allah “Küçümseyerek insanlardan yüz çevirme. Yeryüzünde de böbürlenerek yürüme” (Lokman, 31:18) buyurmuştur. Allah öğreten alim ile öğrenen talebeyi ecirde müsavi tutmuştur. Bu sebeple âlimin övünme hakkı yoktur, bilakis “ilim” nimetinin şükrünü ifa etme gibi bir sorumluluğu vardır ki bu da ilmi yaymak ve bilmeyene öğretmektir. Bunun da şartı ve metodu eşit statüde olmaktır. Böyle olunca cahiller kendi seviyelerine inen bir alimden ilim öğrenirken eziklik duymazlar, böyle olunca istifade karşılıklı olur. İlim sahibi de ilmini karşısındakini ezerek vermemesi gerekir.

İlmin zekâtı onu başkalarına öğretmektir. İlmi isteyene vermemek isteyene karşı büyük bir haksızlık olduğu gibi, layık olmayana ve istemeyene zorla vermeye çalışmak ta ilme karşı bir haksızlıktır. İnsanı helak eden iki durum vardır. Birincisi Allah’ın razı olmayacağı ve kabul etmeyeceği şekilde Allah’a ibadet etmek, ikincisi de bilgisi olmadığı halde fetva vermektir. Kim bilmediği halde fetva verirse, rahmet melekleri ve azap melekleri ona lanet okudukları gibi, ona uyanların günahı da onun amel defterine yazılır. Bunun için bir şeyi bilen konuşmalı, bilmeyen de “bilmiyorum” demeli ve susmalıdır. Bilmiyorum demek ilimdir. Bilmediği halde biliyor gibi konuşmak ise cehaletin eseridir. Alim bildiğinin âlimidir bunu başkalarına öğretir ve doğruluğunu ispat eder. Bilmediğinin cahilidir, öğrenmeye çalışır. Peygamberimiz (sav) “Kişi öğrenmeye devam ettiği sürece âlimdir, öğrenmeyi bırakarak biliyorum’ derse cahildir” buyurarak bunu bize ders vermiştir.

Yorumlar (0)

Bu Yazinin yorumlarina abone olun (RSS)

Kullanici Adi

Email

Website

Baslik

Yorum

kucult | buyut

Email ile haberdar ol! (uye iseniz tabii..)

Yorum adabini Okudum

Yorum Ekle