|
 Durmuş GÖKTEKİN
Karanlıklar, alın götürün günahlarımı, çıkın gidin odamdan. Işık gelsin yerinize otursun. İlahi emre uyun, sarıp sarmalayın örtün o sizde dursun. Görsün gözlerim, içimdeki korkularım dinsin. Sizde kalsın günahlarım. İyiler, güzeller benim, günahlarımsa sizin, kötüler ağyarım, iyiler yârim olsun. Size takılıp kalan gözlerim ışığı özler. Siz dertleri depreştiren bir yatak gibi sardınız bedenimi. Hayallerim durulsun incitmeyin tenimi. Sizde saklı kötülük, iyilikler Işıkta. Verin iyilikleri, kötülük sizde kalsın. Sizi odamdan çıkarmaya bir kibrit çöpü yeter. Bilinmeyen sizde saklı. Korku dolu içiniz. Çünkü biz bilmediklerimizin düşmanıyız. Ben sizi sevmiyorum. Siz gelince her şey kayboluyor gözümde. Işıkta sevgililer görüyordum. Şimdi bir dehlizde kaybolur gibi hepsi derinliklerinizde kaldı. Varlar yoklaştı sizde. Siz insanlığa korku salan karalar. Size düşen yüreklerin paralar. Sakladıklarınızın, çirkin mi, güzel mi, renkli mi, benekli mi, olduğunu bilmiyorum. İşlediğim günahları setretmek için mi odamdasınız? Karanlıkta anlıyorum yalnızlığı. Aydınlıkta görüyorum çokluğu. Çoklukta arıyorum bolluğu.
Her bilinmezlik bir karanlık. Bir de karanlık kafalı, karanlık düşünceliler var ya, gündüz bile karartırlar içimizi. Onlar söz ve hareketlerinde karanlık izler taşır. Karşılaştığınız zaman döner size bulaşır. Doğru dediklerimiz, hak dediklerimiz Allah’a dayanıyorsa ışık onlardır. Karınlığın bir günahı yok ki. Üzüm güzel bir gıdadır. Üzümü şarap yapıp içen aklını karartarak günah işliyor. Karanlık da yaratılmıştır. Yani mahlûktur, halk edilmiştir. Karanlığın faydaları var iken biz onu zararlı hale getiriyoruz. Mesela; karanlık gecede, karanlık işler yapıyoruz. Şimdi suç karanlıkta mı, yoksa karanlık iş yapan insan da mı? Ormanı bir kibrit çöpü ile yakan karanlık kafalı mı suçlu. Kibrit fabrikasını kuran mı?
Kara gönlüm, kara yazım, kara bulutlar bastı gibi cümleler kurarız hayat boyu. Bütün suçlar karada mı, neden hep dışa bakar, her şeyi dışta arar, dışı suçlarız? Bunların hepsi dışa dönük yaşayışımızın tepkileri diye düşünüyorum. Ruhumuzla ilgimizin azlığına, onu yeteri kadar beslemeyişimize bağlıyorum. Ruhun özelliklerini göz ardı ettiğimizden sürekli dıştan şikâyet ediyoruz. Keyfimiz kaçtığı zaman bas bas bağırıyor, şikâyetlerimiz ayyuka çıkıyor. Neden; “suç bende aşılmaz duvar bendedir” diyemiyoruz.
Durmadan başkalarını hesaba çekiyor, başkalarının hesabını görüyoruz. Dönüp biraz da kendimizi hesaba çeksek, kendi hesaplarımızı yapsak ya! Olmazzz… Onu istemez nefsimiz. Öyle ise muhatabım olan nefsime diyorum ki: “zannetme ki mümkündür bu belanın def’i, yersin tekmesini ahbabınsa katır, tadılmazsa insanlığın şerefi arda hayvan olmanın azabı kalır.”
Karanlıklardan korkma! Kalbine bir hakikat ışığı tak. O zaman dünyan nasıl değişecek, kendine dön, bir bak. Şikâyeti bırak, sermayen ne? Her şey hazır verilmiş, sen şükretsene. Dünya fani, Hak Baki. Kendine gel, gerisi hep afakî…
Elif gibi yalnızlığına yanma, kendinde bul bir esre veya ötüre. Başkasının cezmine bakma! Seni kendin yapan bir şedden olsun. Elini tutacak bir harf ara veya bir harekeye kavuş. Sen kendini okumaya çalış.
 |
Durmuş GÖKTEKİN 
Bu Yazinin yorumlarina abone olun (RSS)