|
Durmuş GÖKTEKİN
Hayatın içinde acı, tatlı, çirkin, güzel, iyi, kötü, zor kolay, aklınıza gelen, gelmeyen her şey var. Herkes bunlardan bir çoğuna sahip veya zamanı geldiğinde o, onu buluyor. Şimdi yalnızlık sadık bir arkadaşım oldu.
İnsan bir halden diğer hale geçtiğinde, önceki halini daha iyi anlatıyor. Mesela eşiniz ve çocuklarınızla yaşarken, birbirinizden aldığınız yardımın farkında olmuyorsunuz. Bir zaman geliyor yalnız kalıyorsunuz. İşte o zaman ilk halinizi iyi anlıyorsunuz. Elinizden tutacak, kulağınıza bir damla ilacı damlatacak insan arıyorsunuz. Elinizin ermediği, gözünüzün görmediği bir yerlerinize bakacak birine ihtiyaç duyuyorsunuz. O zaman bir eşin, bir yoldaşın varlığı ilaç gibi ihtiyaç oluyor. Hayat aynasına yansıyan bu hadiseler, vukuu buldukça bilgi ve tecrübeleriniz artıyor.
Doktor ilaç verdi. “Kulağınıza günde üç defa beşer damla damlatın” dedi. İlaçları aldım, eczanede damlattırdım. Sonra nasıl damlatacağımı sordum. Eczacı kalfası: “Birinden yardım alın” dedi. İnsanlar birbirlerini tanımadığı için tavsiyelerini de kendilerine göre yapıyor. Hani Erciyes Dağı’nın eteğinde bulunan iki kişiden birinin diğerine: “İşte Erciyes Dağı, zirveye çık” demesi ne kadar kolay değil mi? Sen bir de çıkacak olana sor bakalım, öyle söylendiği gibi kolay mı?
Birinden yardım al. Oh ne güzel, rahatça söylenen bir söz. Kim bilir benim yalnız başıma yaşadığımı. Kime gider kimden yardım alırım. Kızım hatırlattı: “Baba, üç vakit camide birine damlattırırsın” Parlak bir fikir memnun oldum. Sonra aklım üretime geçti, düşünmeye başladım. Aynaya bakarak damlatamaz mıydım? Denedim oldu, sevindim. İyi ki aynalar varmış. Çareyi aynada bulacak akla sahip olduğuma ve beni insan olarak yaratana şükrettim.
Oğlum arabasını temizledi. Boyası yeni olduğundan bahçede bağlı duran köpek kendi yansımasını arabada gördü. Birden şiddetle havlamaya ve saldırmaya başladı. Köpek kendisine saldıracak bir başka köpek gördüğünü zannederek kendi yansımasına saldırıyordu. Köpekle kendimi mukayese edince, Allah’a kulluk etmenin ne denli lüzumlu olduğunu anladım.
Aynalar yalan söylemez. Aynaya bakarak bozulan kılık kıyafetimizi düzeltiriz. Ama yanlış yaptığımızda hayat aynasını unutur, bakmak istemeyiz. Fakat o yine göstermeye devam eder. Aynadan gizli bir halimiz yoktur. Aynaya bakmasak da her halimiz aynaya yansır. Necip Fazıl Kısakürek bir şiirinde aynadaki gerçeği şöyle dillendiriyor:
“Aynalar yüzüme bakmayın dik dik./ İşte yakalandık kelepçelendik./ Çıktınız umulmaz anda karşıma,/ Başımın tokmağı indi başıma,/ Suratımda her suç ayrı bir imza,/ Benmişim kendime en büyük ceza!/ Ey dipsiz berraklık, ulvi mahkeme!/ Acı hapsettiğin sefil gölgeme!/ Nur topu günlerin kanına girdim./ Kutsi emaneti yedim, bitirdim./ Doğmaz güneşlere bağlandı vade;/ Dişlerinde, köpek nefsin, irade.”
Allah, yarattığı her şeyi Zatına ayna yapmış. İnsan Allah’ı yaratılanlar üzerinden görmeye çalışır. Her varlıkta, ayrı ayrı sıfatları tecelli etmiş. Şu kainat aynası Allah’ın sıfatlarını gösteriyor. Aynaya şaşı bakanlar, köpeği hatırlatıyor.
 |
Durmuş GÖKTEKİN 
Bu Yazinin yorumlarina abone olun (RSS)